ไม่น่าเชื่อว่าในวันที่ผมกำลังอ่อนแอและค้นหากำลังใจ
เพื่อนคนนึงจะช่วยเตือนสติให้ผมลุกขึ้นยืนใหม่
เขาไม่เคยไปไหน และยังคงดูแลเพื่อนคนนี้อยู่เสมอ
--------------------------------------------------------------------------------------
นานมาแล้วเมื่อสมัยวัยละอ่อน (อย่าถามนะว่าตอนนี้เข้าสู่วัยไหนแล้ว -*- )
ผมได้รู้จักเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ตัวเล็ก ผิวเข้ม ตากลมโต
ดวงตาที่ทำให้ผมตกหลุมรัก และยังจำได้ดีจนถึงทุกวันนี้
ถึงแม้ว่าเราไม่ได้เจอกันมากกว่า 10 ปี
แต่ผมมั่นใจว่า ถ้าผมได้เห็นดวงตาคู่นั้น ผมจะจำมันได้ทัน
เราเรียนอยู่คนละจังหวัด แต่มีโอกาสได้มาเจอกันในช่วงเวลาสั้นๆ ตอนปิดเทอม
ผมมาติวเตรียมสอบเข้า ม.4 เธอมาติวเตรียมสอบด้วยเช่นกัน
เราเรียนด้วยกันหลายวิชา เราอยู่หอพักของสถาบันเหมือนกัน
ตอนเช้าเราไปกินข้าวด้วยกัน กลางวันนั่งเรียนด้วยกัน
ตกเย็นก็........... ไปกินข้าวกัน (คิดอะไรอยู่เนี่ย -*- )
หนึ่งเดือนในสถาบันกวดวิชาทำให้เราสนิทสนมกันในระดับหนึ่ง
ผมกลับไปสอบเข้าโรงเรียนแถวบ้าน เธอเองก็เช่นกัน
ถึงแม้เราจะแยกกันไปคนละจังหวัด
แต่เราสองคนก็ยังติดต่อกันอยู่เสมอ ด้วยวิธีการเขียนจดหมาย
ช่วงชีวิตช่วงนั้นเป็นช่วงเวลาที่ผมมีความสุขกับการรอคอย
การรอคอยที่ไม่เคยมีคำว่าผิดหวัง เพราะทุกครั้งที่ผมหย่อนจดหมายลงตู้ไปรษณีย์ไป
ไม่เกินหนึ่งอาทิตย์ ก็จะมีจดหมายของเธอตอบกลับมาเสมอ
เรามีความสุขกับการเขียนเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวันของแต่ละคน
เขียนเล่าเป็นข้อๆ 1. 2. 3. 4. นึกๆ แล้วก็ตลกดี บางทีผมเคยเขียนถึงข้อ 20. เลยด้วยซ้ำ
เขียนมาถึงตรงนี้ผมรู้สึกเสียดายเวลาดีๆ เสียดายที่ทำตัวห่างหายจากเพื่อนคนหนึ่งไป
เมื่อผมมีเพื่อนใหม่ เมื่อผมมีกิจกรรมใหม่ๆ ในโรงเรียน มีเรื่องอื่นๆ ให้ทำอีกมากมาย
ผมเริ่มตอบจดหมายของเธอน้อยลง ความถี่ในการตอบกลับเริ่มนานขึ้น
จนสุดท้าย... เราก็ห่างกันไป
ผมไม่รู้ว่าเธอรู้ได้ยังไงว่าบลอกนี้เป็นของผม
นอกเสียจากจะไปย้อนอ่านทุกเอนทรี่ที่ผ่านมา
ในนั้นคงมีตัวตนของผมซ่อนอยู่
คนที่รู้จักผมดี ยังไงก็ต้องเดาถูกว่าคนเขียนเรื่องราวทั้งหมดนี้คือใคร
ผมได้รับข้อความสั้นๆ ในตู้จดหมาย
เป็นข้อความที่โพสไว้ตั้งแต่ต้นปี
ข้อความที่ทำให้ผมรู้ว่า เธอยังคงห่วงใยผมเสมอ
ถ้าใครรู้ว่าจะติดต่อเธอได้ที่ไหน
หรือบังเอิญว่าเธอผ่านเข้ามาในนี้อีกครั้ง
อยากบอกเธอให้รู้ว่า
เรายังคิดถึงอยู่นะ
C327
