.

2009/Oct/30

 

ไม่น่าเชื่อว่าในวันที่ผมกำลังอ่อนแอและค้นหากำลังใจ

เพื่อนคนนึงจะช่วยเตือนสติให้ผมลุกขึ้นยืนใหม่

เขาไม่เคยไปไหน และยังคงดูแลเพื่อนคนนี้อยู่เสมอ

 

--------------------------------------------------------------------------------------

 

นานมาแล้วเมื่อสมัยวัยละอ่อน (อย่าถามนะว่าตอนนี้เข้าสู่วัยไหนแล้ว -*- )

ผมได้รู้จักเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ตัวเล็ก ผิวเข้ม ตากลมโต

ดวงตาที่ทำให้ผมตกหลุมรัก และยังจำได้ดีจนถึงทุกวันนี้

ถึงแม้ว่าเราไม่ได้เจอกันมากกว่า 10 ปี

แต่ผมมั่นใจว่า ถ้าผมได้เห็นดวงตาคู่นั้น ผมจะจำมันได้ทัน

 

เราเรียนอยู่คนละจังหวัด แต่มีโอกาสได้มาเจอกันในช่วงเวลาสั้นๆ ตอนปิดเทอม

ผมมาติวเตรียมสอบเข้า ม.4 เธอมาติวเตรียมสอบด้วยเช่นกัน

 

เราเรียนด้วยกันหลายวิชา เราอยู่หอพักของสถาบันเหมือนกัน

ตอนเช้าเราไปกินข้าวด้วยกัน กลางวันนั่งเรียนด้วยกัน

ตกเย็นก็........... ไปกินข้าวกัน (คิดอะไรอยู่เนี่ย -*- )

 

หนึ่งเดือนในสถาบันกวดวิชาทำให้เราสนิทสนมกันในระดับหนึ่ง

ผมกลับไปสอบเข้าโรงเรียนแถวบ้าน เธอเองก็เช่นกัน

ถึงแม้เราจะแยกกันไปคนละจังหวัด

แต่เราสองคนก็ยังติดต่อกันอยู่เสมอ ด้วยวิธีการเขียนจดหมาย

 

ช่วงชีวิตช่วงนั้นเป็นช่วงเวลาที่ผมมีความสุขกับการรอคอย

การรอคอยที่ไม่เคยมีคำว่าผิดหวัง เพราะทุกครั้งที่ผมหย่อนจดหมายลงตู้ไปรษณีย์ไป

ไม่เกินหนึ่งอาทิตย์ ก็จะมีจดหมายของเธอตอบกลับมาเสมอ

 

เรามีความสุขกับการเขียนเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวันของแต่ละคน

เขียนเล่าเป็นข้อๆ 1. 2. 3. 4. นึกๆ แล้วก็ตลกดี บางทีผมเคยเขียนถึงข้อ 20. เลยด้วยซ้ำ

 

เขียนมาถึงตรงนี้ผมรู้สึกเสียดายเวลาดีๆ เสียดายที่ทำตัวห่างหายจากเพื่อนคนหนึ่งไป

เมื่อผมมีเพื่อนใหม่ เมื่อผมมีกิจกรรมใหม่ๆ ในโรงเรียน มีเรื่องอื่นๆ ให้ทำอีกมากมาย

ผมเริ่มตอบจดหมายของเธอน้อยลง ความถี่ในการตอบกลับเริ่มนานขึ้น

จนสุดท้าย... เราก็ห่างกันไป

 

ผมไม่รู้ว่าเธอรู้ได้ยังไงว่าบลอกนี้เป็นของผม

นอกเสียจากจะไปย้อนอ่านทุกเอนทรี่ที่ผ่านมา

ในนั้นคงมีตัวตนของผมซ่อนอยู่

คนที่รู้จักผมดี ยังไงก็ต้องเดาถูกว่าคนเขียนเรื่องราวทั้งหมดนี้คือใคร

 

ผมได้รับข้อความสั้นๆ ในตู้จดหมาย

เป็นข้อความที่โพสไว้ตั้งแต่ต้นปี

ข้อความที่ทำให้ผมรู้ว่า เธอยังคงห่วงใยผมเสมอ

 

ถ้าใครรู้ว่าจะติดต่อเธอได้ที่ไหน

หรือบังเอิญว่าเธอผ่านเข้ามาในนี้อีกครั้ง

อยากบอกเธอให้รู้ว่า

 

เรายังคิดถึงอยู่นะ

 C327

 



เด็กเกเร
View full profile